‘Omgeven door erkenning en toch worstelend met een diep gevoel van miskenning.’ Deze kenschets van de dichter Guillaume van der Graft gaf André Troost in zijn proefschrift Dichter bij het geheim uit 1998. In dat jaar bleek de erkenning voor de poëzie van Van der Graft onder meer uit de bekroning van zijn verzamelbundel Mythologisch met de Sjoerd Leikerprijs. Vanmorgen is de dichter en theoloog in zijn woonplaats Utrecht overleden Nederlands en theologie Guillaume van der Graft (het pseudoniem van Willem Barnard) was in 1920 geboren in Delfshaven als de enige zoon van een echtpaar uit de kleine middenstand. Zijn ouders hadden een herenkapperszaak en brachten hem als kleine jongen hele dagen onder bij twee ongehuwde katholieke zussen, die hun buren waren. De jonge Willem die op zijn vijftiende zijn eerste gedichten schreef, studeerde een jaar Nederlands in Leiden, moest daarop in militaire dienst en begon vervolgens aan een studie theologie in Utrecht. Omdat hij de loyaliteitsverklaring niet had getekend, werd hij door de Duitsers gevorderd voor de Arbeitseinsatz. Na de oorlog maakte hij zijn studie af. In dienst van de kerk Willem Barnard is predikant geweest in verschillende plaatsen. Hij begon in het Overijsselse Hardenberg en werd vandaar beroepen naar Nijmegen. Van 1954 tot 1959 was hij studiesecretaris van de Prof. G. van der Leeuwstichting in Amsterdam. Vanwege een slecht werkende long moest hij in 1959 gedwongen rust nemen in een sanatorium in Laren en in februari 1960 bleek een operatie noodzakelijk. Na zijn herstel koos hij ervoor in een niet te grote gemeente zijn werkzaamheden weer te hervatten: vanaf Kerstmis 1961 nam hij het pastoraat waar te Rozendaal. Had hij vóór 1960 zijn talent met name aan de literatuur gewijd, daarna stelde hij het vooral in dienst van de kerk. Schrijvenderwijs Guillaume van der Graft debuteerde in 1946 in de Helikon-reeks met de bundel In exilio. Voor Vogels en vissen (1953), zijn zesde bundel, kreeg hij de Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs. Deze bundel rekende hij later tot de derde periode in zijn werk, waarvan doop en opstanding de trefwoorden waren. Het vaak geciteerde en hieronder integraal opgenomen ‘Schrijvenderwijs’, dat tot navolging door epigonen en ook tot parodie aanleiding heeft gegeven, is uit deze bundel afkomstig. Voor Woorden van brood (1956) uit zijn vierde periode, met als centrale thema’s huwelijk en eucharistie, ontving hij in 1957 de Poëzieprijs van Amsterdam, die hij deelde met Maurits Mok. Leerboeken In de jaren zestig had het er de schijn van dat hij afscheid had genomen van de literatuur. Hij publiceerde in 1961 nog wel de bundels Gedichten en Een stadsmens, maar schreef daarna een reeks boeken bestemd voor de leden van de oecumenische kerkgemeente. Het waren leerboeken over de uitleg van de Heilige Schrift, over kerkliederen en over de liturgie, maar ook gebedenboeken voor kerkelijke hoogtijdagen. Daarnaast verleende hij medewerking aan de Nieuwe berijming van de psalmen van de Interkerkelijke Stichting voor de Psalmberijming (1968) en Liedboek voor de Kerken (1973). In 1973 bracht hij na twaalf jaar ook nieuwe poëzie: Na veertig. Zoekende Het werk van Guillaume van der Graft / Willem Barnard is geheel doordesemd van bijbels-religieuze motieven. Hij vertelt niet simpel na wat in de Schrift staat, maar gebruikt dat als vertrekpunt voor eigen inspiratie. Anders dan de dominee-dichters vóór hem is hij een twijfelaar en een zoekende. Niettemin is het predikaat christelijk volledig van toepassing op al het door hem geschrevene. Zijn Verzamelde gedichten verschenen een eerste keer in 1982, in 1986 gevolgd door zijn Verzamelde liederen. Daarna is hij niet stil blijven zitten. Zo kwamen er van Hebdomarium of zevendagenboek (een soort brevier) meer dan tien delen uit. Ongeloof bestrijden ‘Ik kan geen gedicht schrijven wanneer ik het wil. Een gedicht dient zich aan, soms met een enkele regel. Het kan op een moment gebeuren dat ik het niet kan gebruiken omdat ik ander werk heb. Een gedicht eist me helemaal op. Soms weken achtereen.’ Zo karakteriseerde hij zijn dichterschap in een vraaggesprek met Bibeb. Hij zei toen ook dat hij poëzie schreef om zijn ongeloof te bestrijden. Een saillante uitspraak voor een emeritus-predikant. Niet lang na zijn vervroegde uittreding om gezondheidsredenen in 1975 ging hij in Utrecht wonen waar hij een toevlucht vond in de Oud-Katholieke Kerk. Selecties Na een tweede, uitgebreide druk in 1985 van Verzamelde gedichten selecteerde hij in Mythologisch (1997) een eerste keer de gedichten die hij wilde overleveren, deels in gewijzigde vorm en aangevuld met nieuwe poëzie. In Lijfeigen : liefdespoëzie 1942-2002 bundelde hij in 2003 de mooiste, meest indringende gedichten die hij schreef voor de drie belangrijke vrouwen in zijn leven. Eerder had hij Onbereikbaar nabij (1997) gepubliceerd, poëzie over afscheid na de dood van zijn vrouw, de bundels Een ongedurige dageraad (1999) en De weg van de wind (2001), met louter gedichten die ‘korter zijn dan een sonnet’, en vier delen Gepeins bij psalmen (2003-2005), waarin hij op een oorspronkelijke manier alle vijftien oudtestamentische psalmen bespreekt. Dagboeken Praten tegen langzaam water (2007) is een bijna 350 pagina’s tellende door hemzelf gemaakte bloemlezing uit zijn gedichten. Tot de recente publicaties horen ook Anno domini: dagboeken 1978-1992 (2004) en Een dubbeltje op zijn kant : dagboeken 1945-1978 (2005), een keuze uit de dagboeken die hij bijhield vanaf zijn dertiende. Tekst en copyright: Jef van Gool / Literatuurplein Schrijvenderwijs Schrijvenderwijs was ik ingeslapen, schrijvenderwijs werd ik wakker bij nacht omdat er woorden stonden te blaten onder het open raam waar ik lag. Wie had hen daar bijeengedreven? Was het de honger of was het de wind? Ze stonden in een beginnende regen doodstil te kleumen op het grind. Toen heb ik ze mee naar boven genomen, de grote ruit van de spiegel besloeg. Ik had voordien nooit geweten hoe men woorden halfslapend naar boven droeg. Maar ‘s morgens vroeg toen ik ontwaakte, waren ze weg en de deur stond los. De zon scheen hoog en droog. Er zaten vogels te lachen in het bos. Uit: Van der Graft, Praten tegen langzaam water : gedichten 1942-2007: een keuze. De Prom, 2007.

Bron:

www.uitgeverijdebrouwerij.nl

Het is zover! Zojuist is de winnaar van de AKO Literatuurprijs 2010 bekend gemaakt!

En de winnaar is…

De winnaar van de AKO Literatuurprijs 2010 is Congo van David Van Reybrouck! AKO feliciteert David Van Reybrouck van harte! Uit de zes boeken uit de Toplijst is dit boek op 8 november gekozen als winnaar. 

 
Het juryrapport

David van Reybrouck beschrijft de geschiedenis van Congo van 1850 tot 2010 en verbindt op weergaloze wijze het begin van de Belgische aanwezigheid met de huidige situatie in dat land. De auteur ging op zoek naar het lokale perspectief, naar zoveel mogelijk Congolese stemmen. De levensgeschiedenis van één stem overspant bijna die tijdsperiode, gepersonifieerd in de figuur van Etienne Nkasi, een man die beweert 128 jaar te zijn  …lees meer

Over het boek 

Er is aan het begin van de eenentwintigste eeuw nauwelijks een roeriger natie dan Congo, het reusachtige land in het hart van Afrika, dat barst van de grondstoffen die onontbeerlijk zijn in onze moderne tijd – én van de gruwelijke conflicten. Hoe kon de vroegere, relatief rustige kolonie van België, sinds 1960 onafhankelijk …lees meer

Harry Mulisch (83) overleden

„Ik wou chemicus worden en de Nobelprijs winnen en die vervolgens weigeren en ik wou magiër worden en bankrover en heilige”, zei Harry Kurt Viktor Mulisch in 1959 in een interview. „Als je zo begint, eindig je als schrijver.”

Harry Mulisch, die gisteren in zijn woonplaats Amsterdam overleed, is zonder Nobelprijs gestorven, maar verder zijn al zijn literaire dromen uitgekomen. Toen in 2007 op de Frankfurter Buchmesse zijn tachtigste verjaardag werd gevierd, werd in elke toespraak door een andere internationale uitgever uitgeroepen dat het tijd werd Mulisch de allergrootste literaire prijs te geven: „Stockholm do you hear us?” Maar even prangend was de vraag wanneer Mulisch de pen weer ter hand zou nemen. Hij reageerde beleefd, maar bleek een uurtje later bij een glas rode wijn geen grote plannen meer te hebben: „Ben je gek? Ik doe toch gewoon lekker waar ik zelf zin in heb?”

Het had een lijfspreuk kunnen zijn van de schrijver, meer nog dan veelgeciteerde opmerkingen als „Ik ben de Tweede Wereldoorlog”. Die baseerde hij vooral op zijn persoonlijke geschiedenis en die van zijn ouders: Karl Victor Kurt Mulisch en Alice Schwartz. Zijn vader werd geboren in het toenmalige Oostenrijk-Hongarije en emigreerde na de Eerste Wereldoorlog naar Nederland. Zijn moeder was joods, geboren in Antwerpen. In 1936 scheidden Mulisch’ ouders. Tijdens de bezetting werkte zijn vader voor de collaborerende bank Lippman-Rosenthal, wat hem na de oorlog op drie jaar gevangenisstraf kwam te staan. Mulisch’ moeder emigreerde later naar de Verenigde Staten.

In 1944 verliet Mulisch het christelijk lyceum in Haarlem, de stad waar hij op 29 juli 1927 was geboren. Een diploma had hij niet. Hij publiceerde in 1947 het verhaal ‘De Kamer’ in Elseviers Weekblad. Vier jaar later werd het manuscript van zijn romandebuut Archibald Strohalm bekroond met de Reina Prinsen Geerligs-prijs. Bij de prijsuitreiking in Amsterdam kon de jury het echter niet nalaten het werk van Mulisch ook enigszins te kritiseren: er was sprake van ‘duidelijke overmoed’ en ‘een gebrek aan zelfdwang’ terwijl ‘gebruik van de schaar in eigen werk’ het resultaat had kunnen verbeteren. Maar ‘zijn eigen visie op mensen, zijn humor en barokke fantasie, didactiek en woord-associaties [hebben] stukken van zó grote kwaliteit doen ontstaan’ dat Mulisch de prijs toch won.

Met romans als De diamant (1954), Het zwarte licht (1956) en Het stenen bruidsbed (1959) steeg de ster van Mulisch de daaropvolgende jaren snel. Uit zijn boeken sprak een grote fascinatie voor kabbalistiek, magische en mythologische zaken, maar ook voor politiek. In de loop van de jaren zestig ging Mulisch steeds meer non-fictie schrijven. In 1962 verscheen De zaak 40/61, een verslag van het proces tegen Eichmann en in 1968 Het woord bij de daad, Mulisch veel bekritiseerde verdediging van de Cubaanse revolutie. Zijn filosofische ambities leidden in 1980 tot De compositie van de wereld, waarin Mulisch alle wereldlijke fenomenen uitlegde aan de hand van het concept van de ‘octaviteit’. Ook publiceerde hij poëzie en toneelwerk.

‘Grote drie’
Mulisch gold toen al jaren als een van de ‘grote drie’ van de naoorlogse Nederlandse literatuur, samen met Gerard Reve en Willem Frederik Hermans, zij het dat er behalve een grote schare Mulisch-bewonderaars ook altijd groepen lezers waren die weinig affiniteit met zijn werk hadden. Of die moeite hadden met ‘s schrijvers uitspraken over zijn eigen voortreffelijkheid, waarbij vaak niet duidelijk was hoever de ironie ervan reikte.

In 1982 publiceerde Mulisch zijn succesvolste roman tot op dat moment: De Aanslag, waarvan de verfilming (door Fons Rademakers) in 1987 met een Oscar werd bekroond. Het zou het begin zijn van een periode van ongekende creativiteit van de oeuvrebouwer Mulisch. Geleidelijk aan werd hij een internationaal befaamd auteur, een status die Reve en Hermans nooit wisten te bereiken. De kroon op het werk was het kolossale De ontdekking van de hemel (1992), dat hem in de internationale pers vergelijkingen met Homerus opleverde. Sinds dat boek ook in Duitse en Engelse vertaling een groot succes werd, dook Mulisch steeds vaker op in de favorietenlijstjes voor de Nobelprijs.
Het weerhield de auteur er niet van in hoog tempo door te schrijven: in 1998 verscheen de roman De procedure, twee jaar later gevolgd door het Boekenweekgeschenk Het theater, de brief en de waarheid. Begin 2001, tenslotte, verscheen Siegfried, de roman waarin Mulisch probeerde Adolf Hitler, het absolute kwaad, ‘te vangen in een net van fictie’. In Duitsland werd de vertaling in 2002 verdeeld ontvangen. ‘Een giftig stuk literatuur,’ noemde Die Zeit het, ‘dat aan alle kanten kwade vonken en bittere clous afgeeft’. Dat is waarschijnlijk precies wat Mulisch ermee voor ogen stond.

Laatste boek
Siegfried zou zijn laatste boek worden, al bleef Mulisch een prominente aanwezige in het Nederlandse literaire bedrijf, ook nadat zijn gezondheid de laatste jaren verslechterde.

Werken
• Archibald Strohalm (1952)
• Tussen hamer en aambeeld (1952)
• Chantage op het leven (1953)
• De diamant (1954)
• Het mirakel (1955)
• Het zwarte licht (1957)
• Manifesten (1958)
• Het stenen bruidsbed (1959)
• Tanchelijn (1960)
• De knop (1961)
• Voer voor psychologen (1961)
• Wenken voor de bescherming van uw gezin en uzelf, tijdens de Jongste Dag (1961)
• De zaak 40/61 (1962)
• Bericht aan de rattenkoning (1966)
• Wenken voor de Jongste Dag (1967)
• Het woord bij de daad (1968)
• Blauwdruk van de opera Reconstructie (1969)
• Paralipomena Orphica (1970)
• De verteller (1971)
• De verteller verteld (1971)
• Over de affaire Padilla (1971)
• De toekomst van gisteren (1972)
• Oidipous Oidipous (1972)
• Soep lepelen met een vork: tegen de spellinghervormers (1972)
• Het seksuele bolwerk (1973)
• Woorden, woorden, woorden (1973)
• Bezoekuur (1974)
• De vogels: Drie balladen (1974)
• Mijn getijdenboek (1975)
• Tegenlicht (1975)
• Twee vrouwen (1975)
• Volk en vaderliefde: een koningskomedie (1975)
• De taal is een ei (1976)
• De wijn is drinkbaar dankzij het glas (1976)
• Het ironische van de ironie: Over het geval G.K. van het Reve (1976)
• Axel (1977)
• De verhalen 1947-1977 (1977)
• Oude lucht (1977)
• Wat poëzie is: Een leerdicht (1978)
• Paniek der onschuld (1979)
• De compositie van de wereld (1980)
• De aanslag (1982)
• Opus Gran (1982)
• Egyptisch (1983)
• De toekomst van het boek (1984)
• Het boek (1984)
• Hoogste tijd (1985)
• De gedichten (1987)
• De pupil (1987)
• Grondslagen van de mythologie van het schrijverschap (1987)
• De elementen (1988)
• Theater 1960-1977 (1988)
• Het beeld en de klok (1989)
• De zuilen van Hercules (1990)
• De ontdekking van de hemel (1992)
• De kamer (1997)
• Zielespiegel (1997)
• De procedure (1998)
• Het theater, de brief en de waarheid (2000)
• Siegfried (2001)
• ‘Anekdoten rondom de dood’, in De Gids (1966) (herdrukt in Paralipomena Orphica)

Bron met meer info en heel veel links: NRC  Gepubliceerd: 31 oktober 2010 11:42

Link – Website Harry Mulisch

Vandaag vieren we het 70e geboortejaar van John Lennon die in Liverpool werd geboren.

EVENEMENTEN TER ERE VAN DE 70E VERJAARDAG VAN JOHN LENNON -     
ZATERDAG, 09 OKTOBER 2010 13:40

Er zijn plekken die we ons herinneren, ons hele leven, hoewel sommige zijn veranderd. Zeventig jaar na de geboorte van John Winston Ono Lennon leven de muziek en de herinneringen voort.

We herinneren ons waar we waren op de avond toen die jongens uit Liverpool opeens een octaaf omhoog gingen – ‘I want to hold your ha-and!’ – voor een gillend publiek in de Ed Sullivan Show. En gewoon even de wereld veranderden. Of de momenten waarop we voorzichtig elk cadeautje van vinyl van de Fab Four op de draaitafel legden, van het onweerstaanbare ‘Meet The Beatles’ tot het avontuurlijke ‘Rubber Soul’, van het geestverruimende ‘Sgt. Pepper’ tot de zwanezang ‘Let It Be’. Of waar we waren toen we voor het eerst de nummers van de soloartiest John Lennon hoorden: de ingehouden boosheid van ‘Working Class Hero’, het hardnekkige idealisme van ‘Imagine’ of de hoopvolle veerkracht van ‘Starting Over’, en zo veel ander moois. En we rouwen nog altijd om die decemberavond in 1980, toen een schutter in een straat in New York toesloeg en John Lennon van het leven beroofde. Maar niet van zijn nalatenschap.

Nu kan ook een jongere generatie zeggen: ‘Er zijn plaatsen die we ons herinneren,’ terwijl ze momenten uit hun leven koppelen aan muziek die Lennon heeft gecreëerd, met de Beatles of als soloartiest. Jongere fans hebben de hits van Lennon & McCartney ontdekt via de film ‘Across The Universe’, via ‘Love’ van Cirque du Soleil of door het interactieve genoegen van het spelen van de videogame ‘The Beatles: Rock Band’. En ze zijn de straat opgegaan om te protesteren tegen oorlogen, van Irak tot Afghanistan, terwijl ze Lennon’s nog altijd relevante ‘Give Peace A Chance’ zongen. Zeventig jaar na de geboorte van John Lennon viert Billboard zijn nalatenschap door evenementen van over de gehele wereld in de schijnwerpers te zetten.

Ter gedachtenis aan John: evenementen ter ere van zijn verjaardag
Zoals de liedjes van John Lennon gedurende zijn leven wereldwijd de harten van fans hebben gestolen, wordt Lennon’s 70e verjaardag op 9 oktober gevierd met een reeks van evenementen en projecten. Hier volgt slechts een greep uit het aanbod.

9 Oktober: Uitreiking van de ‘Lennon Ono Toelage Voor Vrede’ in IJsland
Ono zal in IJsland zijn om de tweejaarlijkse ‘Lennon Ono Toelage Voor Vrede’ uit te reiken aan Josh Fox, de regisseur van ‘Gasland’, de over natuur en cultuur schrijvende Michael Pollan, schrijfster en mensenrechtenactiviste Alice Walker en mensenrechten- en veiligheidsactiviste Barbara Kowalcyk. Ze zal het jaarlijkse aansteken van de lichten van de Vredestoren bijwonen en in Reykjavik optreden met Sean Ono Lennon en de Plastic Ono Band.

9 Oktober: onthulling van het Lennon-monument ‘Peace and Harmony’ in Liverpool
Liverpool, de geboorteplaats van Lennon, verwelkomt zijn oudste zoon Julian Lennon en zijn eerste vrouw Cynthia Lennon in het centrum van de stad, om de onthulling bij te wonen van een meer dan vijf meter hoog monument, getiteld ‘Peace and Harmony’. De opdrachtgever voor het werk is Global Peace Initiative, een kunstorganisatie die haar basis heeft in de Verenigde Staten.

9 Oktober: vertoning van de PBS-documentaire ‘LENNONYC’ in NYC
PBS zal een nieuwe American Masters documentaire vertonen, ‘LENNONYC’, die zich concentreert op het leven van Lennon tijdens de jaren zeventig in New York. De vertoning vindt plaats op de verjaardag van Lennon om zeven uur ’s avonds in Central Park in New York. De film bevat onuitgebrachte opnamen en zelfgemaakte filmpjes en zal op 22 november om 9 uur ’s avonds in het hele land op PBS te zien zijn. ‘LENNONYC’ beleefde zijn première op 25 september tijdens het New York Film Festival en er werd reclame voor gemaakt door middel van een nieuwe PBS podcastserie.

2 November: ‘Imagine There's No Hunger’ concert in Hollywood
Hard Rock Café International presenteert ‘Imagine There's No Hunger: een eerbetoon aan de liedjes van John Lennon’. Het concert vindt plaats in het Hard Rock Café in Hollywood ten bate van het Grammy Museum en WHY Hunger, dat wereldwijd honger en armoede te lijf gaat.

12 November: Lennon Tribute Concert in NYC, met vele sterren
Een all-star concert opgedragen aan Lennon staat gepland voor 12 november in het Beacon Theater in New York, ten bate van de stichting Playing for Change. Onder de optredenden zijn Jackson Browne, Patti Smith, Cyndi Lauper, Aimee Mann en Shelby Lynne.

9 December: tribute concert in Liverpool: ‘Lennon Remembered’
De Echo Arena in Liverpool is op 9 december de locatie van een tribute concert met als titel ‘Lennon Remembered’. De opbrengst gaat naar drie goede doelen: de Alder Hey ‘Imagine’ Appeal, het Cash for Kids project van het lokale radiostation Radio City en het Mathew Street Festival. Wie er zullen optreden tijdens het concert is nog niet bekend gemaakt.

Verschillende andere projecten
De Montblanc John Lennon Edition Writing Instrument, een serie van drie luxe pennen als eerbetoon aan de creativiteit en stijl van de artiest, is op 12 november onthuld in New York, Tokyo, Hong Kong, Mexico Stad and Berlijn. Opbrengsten uit de verkoop komen ten bate van culturele en educatieve projecten. Tijdens de onthulling in New York presenteerde filmmaker Sam Taylor-Wood ‘Nowhere Boy’, zijn film over de vroege jaren van Lennon.

De John Lennon Educational Tour Bus zal acte de presence geven bij de Plastic Ono Band-concerten en de evenementen rond het Grammy Museum in Los Angeles. De bus geeft workshops aan studenten over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van audio- en videoapparatuur. Het is ooit begonnen als een bijproject van de John Lennon Songschrijverswedstrijd. (In augustus heeft de tour bus een beurs in het leven geroepen voor het SAE Instituut in Nashville, vernoemd naar de SAE-student Dan Brown, die tijdens de springvloed in Nashville om het leven kwam.)

Bron: Beatlesfanclub

(Bron: postchronicle.com)
(Vert.: Sjon Turenhout)

Uitnodiging Boekpresentatie

Titel: Voor de muur
Auteur: Hrvoje Pero Senda
Nederlandse vertaling: Vjerka Bolehradski
Genre: Poëzie (tweetalig: Kroatisch-Nederlands)
Aantal pagina’s: 96
Afmeting: 14 x 21,5 cm
ISBN: 978-90-78905-41-7

Prijs: 15,- Bestel

Uitnodiging Boekpresentatie met voordrachten van dichters en muziek

U bent van harte welkom op zaterdag 26 juni 2010 om 15.00 uur
Locatie: Het Witte Kerkje
Constantijn Huijgensstraat 1
Maassluis

PROGRAMMA

Ontvangst met koffie/thee
Welkom door Henriette Faas van Uitgeverij de Brouwerij

Uitreiking eerste exemplaren aan:
Pero Å enda, dichter / auteur van de bundel
Vjerka Bolehradski, vertaalster Kroatisch-Nederlands
Arnold Keijzer, locoburgemeester van Maassluis

Optredens van de dichters:
Pero Å enda
Juan Heinsohn
Wouter van Heiningen

Muziek: Wilma Paalman
Gelegenheid tot aanschaf van de bundel

Signeersessie met hapje en drankje

Over de dichtbundel Voor de muur:

Op 26 juni 2010 verschijnt, mede ter ere van zijn 65e verjaardag, de nieuwe tweetalige dichtbundel van de Bosnisch-Kroatische letterkundige en dichter Hrvoje Pero Senda. In het boek met de titel Voor de muur worden zowel zijn oorspronkelijk in het Kroatisch geschreven gedichten als de Nederlands vertalingen van Viera Bolehradsky gepubliceerd.

Hrvoje Pero Senda werd geboren op 28 juni 1945 in Gornji Vakuf, een kleine stad in Centraal Bosnië. Senda studeerde Zuidslavische taal en literatuur aan de Filosofische universiteit in Sarajevo, Zagreb. In 1971 keerde hij terug naar zijn geboorteplaats en werkte daar als leraar tot het begin van de oorlog. In 1993 vluchtte hij met zijn familie naar Nederland. Veel van zijn manuscripten zijn daarbij verloren gegaan.

‘Op mijn vierde verjaardag in de zomer van 1949 zat ik voor het eerst voor een fotocamera. Ik was ervan overtuigd dat ik de dood in de ogen keek omdat ik in een foto zou veranderen. Ik voelde me alleen, verloren en bang. Ik stond voor de muur als een veroordeelde voor zijn executie. Al ben ik inmiddels wat ouder, ook nu kan ik me die denkbeeldige muur nog steeds voor de geest halen: alleen, bang en niet wetend wat te doen.’

In 1997 won Pero Senda met het gedicht De Vrouw de Dunya Poëzieprijs en in 1999 verscheen zijn eerste tweetalige dichtbundel Brokstukken. Senda was in 2007 een van de tien dichters die meewerkte aan het prachtige boek Verse taal met muziek-cd van Wilma Paalman, dat eveneens bij Uitgeverij De Brouwerij verscheen. Bovendien leverde Senda onlangs een bijdrage aan het boek Balkonscènes aan het water, over een nieuwe woonwijk in Maassluis.

Over de vertaalster:

Vjerka Bolehradski werd geboren op 13 december 1962 in Pivnice, een klein plaatsje in Servië. Zij studeerde Slowaakse taal- en letterkunde aan de Filosofische universiteit in Novi Sad. Daarna werkte zij als journalist-corrector bij Radio Novi Sad. In 1990 kwam zij naar Nederland. Tegenwoordig werkt zij als vertaalster en bij een advocatenkantoor in Breda.

Titel: Otto
Auteur: Anne Borsboom
Genre: Literaire fictie
Afmeting: 14 x 21,5 cm
Aantal pagina’s 178
Isbn: 978-90-78905-30-1
Prijs 17,50
Bestellen

Otto is negenentachtig en Alzheimerpatiënt. Hoewel hij getrouwd is, woont hij niet samen met zijn veel jongere vrouw Mara. Thuis wordt hij verzorgd door drie privéverpleegsters die elkaar wekelijks aflossen. Als één van hen besluit ermee te stoppen, biedt Carien zich aan. Zij heeft dat werk nog niet eerder gedaan, maar denkt toch voor de sympathieke Otto te kunnen zorgen.

Al spoedig blijkt Mara minder vriendelijk dan Carien aanvankelijk veronderstelde. Zij raakt echter aan Otto gehecht en kiest ervoor om bij hem te blijven, ook omdat ze ziet dat hij gelukkig is en naar omstandigheden goed functioneert. Dat verandert als hij weg moet uit zijn vertrouwde omgeving.

"Elke situatie en gedachtegang wordt boeiend en met liefde en humor beschreven. Dit boek werpt een verfrissende kijk op het omgaan met Alzheimerpatiënten."

8weekly:

"De rust van Carien en haar liefde voor Otto, de sympathieke Otto zelf en de voortsluipende moordenaar Alzheimer, het alledaagse optimisme en het onderhuids sluimerende verval, het meedogenloze egoïsme van Mara: allemaal elementen die Otto tot een zeer geslaagd verhaal maken over de kwetsbaarheid van de Alzheimerpatiënt. Dit is niet alleen het verhaal van de lieve Carien, de symphatieke Otto of de egoïstische Mara. Dit is het verhaal van een ziekte die door haar grilligheid zowel vertwijfeling en boosheid als sympathie en liefde oproept."

"Otto gaat over hoop, liefde, verval en wanhoop. Grote thema’s dieBorsboom op een alledaags niveau aan de lezer voorschotelt, waardoorOtto nooit pompeus of sentimenteel wordt. Juist door de bijna klinischebenadering van het onderwerp, besef je soms pas later hoe ingrijpendsommige gebeurtenissen in het leven van een Alzheimerpatiënt moetenzijn. De schrijfster slaat precies de juiste toon aan voor eenonderwerp dat eigenlijk niet uit te leggen valt. Want als zelfs depatiënt niet weet wat hem overkomt, hoe kunnen wij dan ook maar evendenken dat we hem wel snappen?"

"Wat zegt u mevrouw, ben ik gevallen? Ik denk dat u het verzint om zomaar wat te zeggen, want ik weet van niets."

Otto in de media:

Lees recensie ‘Ik weet van niets’

Dichter des Vaderlands Driek van Wissen overleden

21 mei 2010 – Voormalig Dichter des Vaderlands Driek van Wissen is vannacht in Istanbul overleden. Hij werd onwel op het vliegveld en overleed na een hersenbloeding in een Turks ziekenhuis.

Van Wissen was van 26 januari 2005 tot 27 januari 2009 Dichter des Vaderlands. Hij is 66 jaar geworden. ‘Totaal onverwacht’, zegt Ilse van der Zee, publiciteitsmedewerkster van zijn uitgeverij Nijgh & Van Ditmar.   

Driek van Wissen werd op 12 juli 1943 geboren in de stad Groningen, waar hij steeds is blijven wonen. Van Wissen was een vormvast dichter, die onder meer kwatrijnen, rondelen en ollekebollekes schreef, maar het sonnet had zijn bijzondere voorkeur. Zijn gedichten zijn over het algemeen vrij luchtig van toon, hij wordt dan ook meestal tot de light-verse-dichters gerekend. In 1987 werd Van Wissen onderscheiden met de Kees Stip Prijs voor light verse.

Samen met dichter Jean Pierre Rawie werkte hij de afgelopen jaren aan de Rijmkroniek des Vaderlands, waarvan dit jaar het derde deel verschijnt.  In 2003 verschenen zijn tot dan toe verzamelde gedichten, gebundeld in Onverwoestbaar mooi. In 2005 werd Driek van Wissen met ruime voorsprong verkozen tot Dichter des Vaderlands. Zijn gedichten uit die jaren bundelde hij in zijn meest recente publicatie Voor het vaderland weg.    

Uit: Onverwoestbaar mooi:

Ik wijt de dag niet dat het avond wordt.
Een bloem treft ook geen blaam dat ze verdort.
Ik ken de noodzaak wel van alle dingen.
En toch: al wat ooit was, was veel te kort.

Naar aanleiding van zijn overlijden wijdt het Letterkundig Museum te Den Haag een kleine tentoonstelling aan Driek van Wissen. Het museum toont foto’s, knipsels en enkele parafernalia van de dichter. Zo ligt er een van de pennen die Van Wissen liet maken tijdens zijn Dichter des Vaderlands-campagne. De pen draagt de tekst: ‘Wie vakkundig kan beslissen in de jaren des verstands, is ervoor dat Driek van Wissen Dichter wordt des Vaderlands’.   (RR)   

Meer informatie: Driekvanwissen.nl

Bron: Boekblad

Zie ook bericht in De Volkskrant

P.C. Hooft-prijs 2010 voor Charlotte Mutsaers

Vandaag, donderdag 20-05-2010 ontvangt Charlotte Mutsaers de P.C. Hooftprijs.

Het bestuur van de Stichting P.C. Hooft-prijs voor Letterkunde heeft 9 december jl. besloten de P.C. Hooft-prijs 2010, een oeuvreprijs die dit jaar bestemd is voor proza, toe te kennen aan Charlotte Mutsaers (*1942, Utrecht). De prijs wordt haar traditiegetrouw uitgereikt op een feestelijke bijeenkomst in het Letterkundig Museum , waarschijnlijk donderdag 20 mei 2010, een dag voor de sterfdag van de naamgever van de prijs, de dichter P.C. Hooft (1581-1647), onze grootste renaissancedichter.

Jury
De prijs is toegekend op voordracht van een jury bestaande uit Janet Luis (voorzitter), Geert Buelens, Alle Lansu, Saskia Pieterse en Leo Pleysier.

Fragmenten uit het juryrapport:

‘Het proza van Mutsaers is onmiskenbaar het werk van een dubbeltalent. Zo geduldig als een schilder de materiële wereld beklopt en aftast, zo precies plooit Mutsaers haar teksten rondom concrete voorwerpen als een rok, een dennenappel of een mobiele telefoon. Geen wonder dus dat haar teksten zeer beeldend zijn.’

‘Mutsaers krijgt deze prijs voor haar “verhalend proza”, maar het is onmogelijk haar romans los te denken van essaybundels als Paardejam en Zeepijn. Haar speelse essayistiek ligt in het verlengde van haar verhalend proza, en vice versa. Al haar werk komt tenslotte voort uit eenzelfde mentaliteit, eenzelfde manier van in het leven staan. En een belangrijk onderdeel van deze levenshouding is de gepassioneerde omgang met de literatuur.’

‘Haar oeuvre is een groot impliciet pleidooi voor de verwondering, de betovering, de onbevangenheid, het enthousiasme […] Zoals ze in Paardejam schrijft: “Wie nooit op een hobbelpaard over het tapijt heeft geracet, nooit “Huhu!” heeft gebruld al was het maar tegen een bezemsteel, nooit geloofd heeft in hoefijzergeluk, nooit gesnakt heeft naar de hengstebron, nooit Jeanne d’Arc, Sinterklaas of Napoleon heeft willen zijn, zal het in de kunsten niet ver schoppen.’

Leer het werk van Charlotte Mutsaers kennen

var id2 = ’0.7052319571267925′;

AMSTERDAM – Edith Ringnalda, de weduwe van schrijver en dichter SimonVinkenoog, heeft een ode gebracht aan haar in juli overledenechtgenoot. Bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar in Amsterdampresenteerde zij vrijdag het boek ‘Heer en meester, eenliefdesverklaring’.

Hetis een ,,ontroerend verslag van liefde en geluk, verlies en een nieuwbegin”. Ringnalda (1954) ontmoette Vinkenoog in 1987. Ze scheelden eengeneratie, maar trouwden twee jaar later. Zij was de zesde en laatstevrouw van Vinkenoog. Ringnalda gaf haar carrière op omdat zij maximaalvan haar man wilde genieten. ,,Als ik De Grote Liefde mag meemaken, danwil ik die ook ten volle beleven”, stelde ze.

Ringnalda begonhaar liefdesverklaring op 10 juni vorig jaar op te schrijven, vanaf hetmoment dat haar geliefde in het ziekenhuis verbleef voor eenbeenamputatie. Ruim een maand later, op 12 juli, overleed Vinkenoogtoch nog onverwachts op 80-jarige leeftijd in zijn woonplaatsAmsterdam. Ringnalda bracht het nieuws destijds zelf naar buiten enheeft haar dagboek tot vlak na de begrafenis een week later volgehouden.

Alop de avond van de 12e juli nam ze weer de pen ter hand. Ze schrijftover het moment dat haar man stierf. ,,Ten slotte mocht ik je wassen enaankleden, samen met zuster Doeschka, en als laatste handeling hing ikje bril om je hals.” Een dag later noteert ze: ,,Lieve mensen, als jetot het laatst toe verleidelijk bent geweest voor die ene man, jouwechtgenoot/genieter, dan heb je het huwelijkse leven wáár gemaakt.”

Dedagen later volgden de steunbetuigingen en condoleances van velevrienden en belangstellenden. Ook koningin Beatrix betuigde volgensRingnalda haar medeleven met de dood van Vinkenoog. ,,Met hem heeft onsland een uniek schrijver verloren”, schreef de vorstin vanaf haarvakantie-adres in het Italiaanse Tavarnelle. (ANP)

Bron: Parool 08-01-10

AMSTERDAM – De 12 juli overleden dichter SimonVinkenoog krijgt een prijs naar zich vernoemd. Zijn naam wordtverbonden aan de prijs voor het beste poëzie-optreden van Nederland,die jaarlijks wordt uitgereikt tijdens het Nationaal KampioenschapPoetry Slam in Utrecht.

var id2 = ’0.5970770462564181′;

De prijs voor het beste poëzie-optreden van Nederland wordt vernoemd naar de overleden dichter Simon Vinkenoog. ANP

Vinkenoog (80) opende elk jaar het NK Poetry Slam, een wedstrijd voorbeginnende dichters. De wisseltrofee heette tot vorig jaar De GoudenAlbatros, vernoemd naar het beroemde gedicht van Baudelaire. De winnaargaat vanaf de komende editie met De Gouden Vink naar huis. Naast dewisseltrofee krijgt de winnaar optredens op verschillende festivals eneen geldbedrag van 1000 euro.

”Vinkenoogwas slammer avant la lettre”, aldus organisator Gina van den Bergdonderdag. ”Hij was tot het laatste moment een grote inspiratiebronvoor jonge dichters. Nu de prijs zijn naam draagt, blijft hij bij hetNK betrokken. Dat is ons eerbetoon aan the godfather of poetryslam.”

De komende dichtwedstrijd heeft plaats op 12 december. Onder anderen Jules Deelder en Giel Beelen zitten in de jury. (ANP)

Bron: Parool 03-12-09